" من به طرز غم انگیزی بیژن نجدی هستم!"


اگر بیژن نجدی در عمرش، هیچ شعری نگفته بود

و هیچ داستانی ننوشته بود

و فقط و فقط همین جمله رو گفته بود

برای من همین مقدار بزرگ مرتبه و عالی قدر بود.


فلذا بنده با این همه ارادتی که به این مرد دارم

می خوام کتابی رو ازش معرفی بکنم:






آیا شده تا به حال یک کتاب رو بخرید، شروع کنید به خوندنش،

و اون قدر از این کتاب خوشتون بیاد که از ترس این که تموم بشه

خوندنش رو ادامه ندید؟!!!

این کتاب از سال پیش که خریدمش تا به حال

برای من این حالت رو داشت.

یک مجموعه داستان کوتاه، به زبانی شاعرانه

از بیژن نجدی، شاعر و نویسنده ی لاهیجانی:

یوزپلنگانی که با من دویده اند


کتاب کتاب خوبی است. تنها کتابی که در زمان حیات مرحوم نجدی چاپ شد.

داستان های اولش برای من بیشتر دوست داشتنی بودند تا بعدی ها.

هر چند

هنوز هم تموم نکردمش!!

:)

بخونید و انشالله حالش رو ببرید.