شنیدستم که مجنون دل افگار                          چو شد از مردن لیلی خبردار

گریبان چاک زد با آه و افغان                         بسوی تربت لیلی شتابان

در آنجا کودکی دید ایستاده                            بهر سو دیده ی حسرت گشاده

نشان قبر لیلی را از او جست                        چو ان کودک بخندید و بدو گفت

تو ای مجنون ترا گر عقل بودی                      ز من کی این تمنا می نمودی

میان قبرها را جستجو کن                             ز هر مرقد کفی از خاک بو کن

ز هر خاکی که بوی عشق برخواست               یقین کن تربت لیلی همانجاست

تو هم واقف در این دیر جگرسوز                   رموز عشق از آن کودک بیاموز.